A Travellerspoint blog

Over de ongemakken in de hemel

Playa Blanca, godsgeschenken, emotionele ontmoetingen en een luizenleventje

sunny 30 °C

Ik kan geen tien minuten zonder een van mijn 106 muggenbulten te krabben. Mijn hele bovenlichaam is vuurrood en ook mijn lippen heb ik verbrand, dus zelfs knuffelen en kussen doen pijn. Jonathan hinkt, naast zijn pijnlijke eksteroog heeft hij ook zijn kleine teen op bloederige wijze gesneden aan het koraal. Inmiddels is het verworden tot een interessante kleur paars en dreigt zijn andere wondje te ontsteken. Hij weigert het te laten bekijken door de dokter, de vader van Pocho, bij wie we al meer dan een week in Crespo logeren. Ondanks dat ook hij verbrand is op zijn rug, is hij in de felle middagzon vertrokken naar een buitenwijk van Cartagena om locaties voor zijn film te gaan zoeken. Ik ben lui. Ik blijf binnen. Ik ben vastbesloten op mijn blog te gaan klagen over de ongemakken op het prachtige strand van Baru, een van de eilanden van Isles de Rosario waar we drie dagen en twee nachten hebben doorgebracht. Over de honderden krabbetjes en mama- en papa- mega krabben, blauw, grijs en zelfs springende zwarte krabben op de rotsen, overdag en 's avonds, waarvoor ik bang ben gebleven, zelfs toen Jonathan twee gevangen krabben heeft laten koken en we ze samen hebben opgegeten. Ik vertrouw geen schelpjes meer. Ze bewegen. Ze vluchtten weg als je er naar kijkt. Mini hermietjes met hun hoofdje verborgen in hun huisje rennen voor hun leven. Ze zeggen dat de beestjes banger zijn voor jou dan jij voor hen, maar ik betwijfel dat. 'Ze' kennen mij niet. Bij elke geschrokken krab, schelp, libelle of hond waarop ik midden in de nacht met mijn zaklantaarntje stuitte, heb ik dan ook een hystirische schreeuw gegeven om het tegendeel te bewijzen. Zelfs terwijl we verse amandelen aten die Jonathan na het zwemmen uit zwarte hulsen te voorschijn toverde. En wat te denken van alle muggen, die vanaf de romantische zonsondergang in de zee terwijl we op onze stoelen voor de tent op het verlaten strand keken, de avond terrorisseerden? Die kwamen uit hun holletjes in het door de zon verwarmde zand waarover Jonathan en ik strandwandelingen maakten, volle borden met vis aten en oesters opslurpten van lokale koopmannen. Ja, het was zwaar, maar ik heb het overleefd. Van de spectaculaire dolfijnenshow in het plaatselijke aquarium tot de zwoele nachten op het zand, omdat we er geen moment bij hadden stilgestaan luchtbedden of matjes nodig te hebben, ik heb het overleefd. Ik kan me voorstellen dat jullie met me meeleven vanuit Nederland, waar het water van de zee wel koud is, je niet 's avonds in een t-shirt over straat kan en ijsjes eigenlijk 350 dagen per jaar alleen aan iets de optimistisch ingestelde personen besteed zijn. Het is hier altijd zomer. Jonathan heeft toegang tot een plaatselijk zwembad geregeld en ik heb een nieuwe bikini aangeschafd. Teveel zorgen om mij hoeven jullie je daarom ook weer niet te maken. Ik ben toch al vriendjes geworden met mijn Oxitrex kalmeringsgel tegen muggenbeten en verbrandingsverschijnselen.

Het is ook gelukkig niet alsof ik zelf hoef te wassen, koken of opruimen, want vrijwel elk midden- tot hoogklasse gezin in Colombia heeft een hulp. Van Jonathan mag ik niet teveel aan de behulpzaamheid van Gile, of zoals ik haar noem 'godsgeschenk', gewend raken. Hij vreest dat het mijn aangeboren luiheid vergroot, denk ik. Eraan wennen kan ik ook niet. Ze woont in een klein kamertje achter het huis, vermoedelijk zonder het genot van een airco zoals wij die hebben, eet niet mee met het gezin en maakt de meeste ruimtes van het huis elke dag schoon. Een dag begint om zes uur 's ochtends (met Rumba en la mañana die schalt over de radio) en eindigt ergens na het opruimen van het avondeten. Haar vrije tijd is volgens mij voornamelijk gevuld met telenovelas want met mijn Spaans heb ik kunnen achterhalen dat ze naar Cartagena verhuisd is voor dit werk en nog geen vrienden heeft. Voor een hulp in Colombia heeft ze het zeker niet slecht want Antonio en Mayo zijn lieve werkgevers, maar een dergelijke verstandhouding blijft voor mij vreemd. Bij Jonathan thuis vroeger werkte Glenia, die uit het platteland kwam en hem gedurende zijn jeugd vele magische verhalen en legendes vertelde, waar hij nu nog vaak inspiratie uit put. Hij zou haar graag weer willen zien maar als aanknopingspunt hebben we slechts een foto en haar voornaam. Misschien weten ze in het dorp waar zijn ouders een boederij hadden, als buitenhuis voor in de weekenden (waar hij zelfs een valk had en trainde) waar zij is en komt het tot een wederzien.

De foto van Glenia vonden we tussen de vele foto's van de familie bij zijn tante thuis in Bogota. Met twee van zijn tantes, een oom, twee neefjes en een nicht hebben we een hele ochtend en middag gepraat, gegeten en gelachen. De conversaties waren doorspekt met familieverhalen over hun moeder, zijn oma, en hun jeugd in het dorp ten zuiden van Colombia waar zijn oma en een andere tante nu nog wonen, maar ook zijn jeugd, waarin hij nooit lachte op foto's en een beetje 'off' was. Ik kon het zelf deels begrijpen maar Jonathan vertaalde ook grote delen, al was het alleen maar om alle informatie zelfs beter te kunnen blijven herinneren. Het bleek een emotioneel middag en stiekem voor hem heel erg belangrijk. Ik plaag hem veelvuldig door een vergelijking te trekken met de emotionele reis van Gabriel Garcia Marquez naar zijn geboorteplaats en 'roots', die uiteindelijk de start van zijn geroemde carrière zou betekenen.

In Cartagena zijn we opnieuw met open armen ontvangen door de ouders van vele jeugdvrienden van Jonathan. De jongens zelf zijn veelal inmiddels in Bogota of het buitenland, maar de overigen hebben allemaal hun hulp toegezegd voor zijn short. Iedereen heeft een functie: inmiddels heeft hij al een producent die ook acteurs voor hem heeft gespot, een setfotograaf, diverse opties voor beveiliging, een ezel, en een aanbod voor belichting. Ieder nieuw gezicht blijkt wel wat te willen toevoegen. Ik heb zelf een rolletje toebedeeld gekregen die Jonathan tegenover andere mensen aanmoedigend omschrijft als 'nou, het is maar een klein rolletje hoor'. Ik zal mijn eigen diva-caravan wel claimen. Tot die tijd eet ik de zeevruchten ceviches, loop ik door de oude binnenstad met stadmuren en oefen ik wat Spaans. Luizenleventje.

Veel liefs vanuit de kust van Colombia...

Posted by Jantien 16:13 Archived in Colombia Comments (5)

Een warm welkom

Vrienden en vooroordelen in Bogota

semi-overcast 18 °C

Ik was al tien minuten veilig in de armen van Jonathan geland voordat ik doorhad dat twee vrienden van hem mee waren gekomen om me van het vliegveld in Bogota af te halen. Een huisgenoot uit Londen, Pocho, en zijn kersverse verloofde Ciara stonden klaar met een luxe, geblindeerde auto om meteen door te rijden naar een restaurant aan de bergrand van de stad en wat te gaan eten met de hele vriendengroep. Afgezien van de drie jeugdvrienden waarmee hij de afgelopen twee jaar woonde in Londen, wonen de meeste goede vrienden waarmee Jonathan opgroeide in Crespo, Cartagena nu in Bogota. Op dit moment was een groot deel daarvan op weg naar Tambor, waar daarnaast ook de familie van Pocho zich zou verzamelen. We telden uiteindelijk minstens 20 man aan de picknicktafels op het prachtige terras en deelden drie grote manden met selecties vlees (inclusief ingewanden en worsten bebloede rijst), maiskolven, aardappelen en heerlijke maispannekoeken met kaas. Het warme welkom in de gezellige, gevarieerde vriendengroep en familie was een gewenste afwisseling van het alleen reizen in Bolivia. De zoutvlakten en het indrukwekkende landschap in Uyuni voldeden aan de hooggespannen verwachtingen, en ik heb tijdens die reis en tijdens het zomercarnaval in La Paz hele leuke mensen leren kennen, maar zo'n hartelijk en ontspannen ontvangst voelt als thuiskomen. In mijn vliegtuigkloffie ontmoette ik ook de moeder van Pocho, een hooggeplaatste rechter in Colombia, die me uitnodigde een zitting van een tribunaal bij te wonen. Gelukkig had 'me gusta mucho, me encantada' zich al duidelijk in mijn vocabulaire genesteld.

We zetten de avond voort in de Bogota Beer Company met twee giraffen (biertaps) en een mengelmoes van Jonathan's vrienden en hun vriendinnetjes en zusjes, die op hun beurt weer vrienden hadden meegenomen. Iedereen komt hier gemakkelijk samen en zusjes worden voor alles uitgenodigd. Dat is mijn geluk, want een van mijn geduldige gesprekspartners is het zusje van Adres. Mijn gebrekkige Spaans heeft een hoge schattigheidsfactor, zo blijkt, en ze luistert geduldig hoe mijn woorden zich tot zinnen proberen te vormen. De komende dagen zouden we nog vaker met vrienden, inclusief vriendinnetjes en zusjes van, treffen: op maandag voor een spelletje Monopolie bij David thuis, waar Jonathan en ik ook twee dagen bleven slapen, op dinsdag voor het afscheid van Pocho bij zijn moeder thuis en donderdag voor de verjaardag van Jonathan bij Andres. En elke dag gaat mijn Spaans ook weer verder vooruit.

Christian leidt ons op mijn tweede dag rond door de grotendeels genummerde (efficiënt, maar weinig romantisch) straten en pleinen in Bogota en wijst ons exact aan welke talloze straten rond het door ons uitgekozen hostel in het donker vermeden moeten worden. De moderne stad maakt indruk met haar mooie ligging tussen de bergen, gezellige horeca en levendige straten. De omgeving telt bovendien vele attracties, waarvan Jonathan en ik tot nu toe alleen Plaza Bolivar en 'the Salt Cathedral' in Zipaquira hebben gezien. Daarnaast hebben wij zijn neef (die hij al minstens tien jaar niet meer had gezien) op zijn verjaardag meegenomen naar een prachtig uitkijkpunt over de stad en een lekker restaurant. De meeste dagen waren tot nu toe echter gevuld met minder toeristische activiteiten: ik heb beide scripties afgerond en ingeleverd, Jonathan heeft urenlang gekwijld over de geweldige film- en geluidstudios in de universiteit waar een vriend van hem werkt, we hebben rondgelopen en zo goedkoop mogelijk geluncht. Jonathan is ook veel bezig met de voorbereidingen voor de short die hij wil opnemen in Cartagena, een heel interessant project waar de komende twee of drie weken aan besteed zullen worden.

Hoe Colombia mij tot nu toe bevalt? Of alle vooroordelen waar zijn? Nou, het is geen derdewereldland. Bogota is modern, vervoer is goed geregeld en de standaard van leven is vrij hoog. Colombia is dan ook vrij duur, zeker vergeleken met het supergoedkope en wat chaotischere Bolivia. De mensen zijn wel even warm, hartelijk en behulpzaam en de cultuur heeft als (groot!) bijkomend voordeel dat knuffelen en kussen in publieke gelegenheden niet onbeleefd is. Het regent wel drugs. Letterlijk. Jonathan vond gisteren langs de weg een bolletje met tien gram cocaïne. Naar we hebben gehoord kost dat hier 75 euro, maar in Nederland zou het 500 euro opbrengen. Het lag gewoon op straat, alsof het poedersuiker was. Je kan het moeilijk naar de politie brengen dus we hebben het maar weer weggegooid. Het kan wel gevaarlijk zijn in Bogota 's nachts, maar in Colombia lijken de echte gevechten tussen het leger en de guerrilla of paramilitairen geheel naar de achtergrond teruggedrongen. Het gevaar is beperkt tot 'normale' criminaliteit in beruchte wijken 's nachts. Een grote inzet van (toeristen)politie zorgt voor een redelijk veilig gevoel op straat, maar de huizen zijn overduidelijk stevig beveiligd, taxi's blijven 's nachts het aangewezen vervoersmiddel en ieder appartementencomplex is voorzien van een doorman.

Tot nu toe is het echter echt een leuke ervaring geweest met lieve, hartelijk mensen en ik zie er naar uit ook de superwarme kuststreken te ontdekken de komende vier weken. Ik zal dan eindelijk voor het eerst in de zee of een zwembad kunnen liggen, na de afgrijselijke kou in Bolivia en het redelijk gematigde weer in Bogota tot nu toe. Jullie horen vast weer van me als ik de warmte zat ben.

Ik hoor graag van jullie hoe het daar in Nederland gaat,
Veel liefs van mij en Jonathan.

p.s. Met een i-pad kan ik helaas geen foto's uploaden op mijn blog of op facebook, sorry! Ik zal echt kijken of ik binnenkort wat nieuws kan uploaden voor de liefhebbers.

Posted by Jantien 22:47 Archived in Colombia Comments (5)

Twee weken Sucre

Bevrijdingsdag, spaans lessen en het vervolg van mijn reis.

18 °C

Legers scholieren in schooluniform paraderen langs me. Kleine soldaatjes marcheren met gestrekte beentjes vooruit, meisjes in mantelpakjes tot pubers in nieuwe of oude schooltruien, afhankelijk van het geld van hun ouders, komen voorbij. Leraressen blijken standaard op naaldhakken te lopen. Sommige jonge kinderen dragen met de grootste moeite een zware vlaggenstok of duizelen met hun majorettenstokjes. Allemaal proberen ze zo goed mogelijk te marcheren en in de rijen te blijven. Als de leerlingen tussen de enorme hoeveelheid toekijkend publiek wegdromen, worden ze met het fluitje van de leraar terug in de realiteit gebracht. De realiteit is dat het de dag voor bevrijdingsdag in Bolivia is en dat president Morales in Sucre is. Dat geeft de jaarlijkse optocht van scholen nog meer belang. Sommige scholen hebben geweldige fanfares samen gebracht of representeren met hun kledij de traditionele cultuur van hun regio en vrolijken daarmee de lange stoet op. Ik sta op de Plaza 25 de Mayo, zijnde de dag van de Boliviaanse bevrijding die in Sucre uitbundig gevierd wordt. Na enkele uren volg ik de stoet terug naar het beginpunt, waar de groepen scholieren steeds ongeduldiger op hun beurt staan te wachten. Ik had niet kunnen vermoeden dat er uberhaupt zoveel kinderen in Sucre en omstreken woonden. Ik weet niet of zij normaal make-up op school mogen dragen, maar vandaag is daar zeker geen verbod op. Meisjes met marojetten dragen uitzonderlijke korte rokjes en giechelen met de jongens. Op bevrijdingsdag morgen is de beurt aan alle bedrijven uit de regio, overheidsorganen en overige organisaties om langs te marcheren en indruk te maken op de bewoners van Sucre en de president. Zij zullen dan ook uren lang in de zon moeten wachten op het moment dat zij de Plaza kunnen betreden. Om mijn voornemen om elke dag iets onbekends te eten eer aan te doen, koop ik een ijsje dat in de zon volstrekt intact is gebleven en dat wat aan kokos doet denken. De uitdaging van dit ijsje is lang niet zo groot als het onbekende maar altijd overheerlijke eten dat ik in de Mercado Central eet twee keer per dag. Voor 4 Bolivianos (0,40 cent) heb ik een Suppa de Mani, die niks van satesaus weg heeft, en voor 12 Bolivianos (1,20 euro) meer dan een volledige maaltijd die (helaas) wel standaard met vlees geserveerd wordt. Alvorens ik mijn weg naar mijn Spaans lessen vervolg, loop ik over de Plaza naar een van de vele kraampjes voor mijn lunch. Twee jongetjes vragen eerst om mijn schoenen te poetsen maar aangezien dat volstrekt onmogelijk is bij mijn ballarinas, vragen ze of ik iets te eten voor ze wil kopen. Ze stellen popcorn voor maar ik neem ze mee naar de Mercado Centraal voor een soep. Zij hadden net in de parade deelgenomen maar aangezien het een schoolvrije dag was, konden ze nu weer aan het werk. Na onze gezamenlijke maaltijd haast ik me naar mijn les.

Ik volg Spaans lessen bij de Sucre Spanish School, waar de in het begin ietswat koele secretaresse inmiddels is verworden tot mijn begripvolle lerares Veronica. Haar specialiteit is grammatica en ze probeert me zo goed mogelijk door alle tijden heen te sleuren, ook als het me af en toe allemaal iets te veel wordt. Ze wisselt de theorie echter goed af met lees- en spreekoefeningen en geeft me regelmatig schrijfoefeningen mee als huiswerk. Ik kan al snel mezelf verstaanbaar maken en begin een vriendschap met Beatrice die werkt in een van de vele artisan-kraampjes waar ik me al aan menig Boliviaans handwerk heb toegeeigend. Ik zag haar op mijn tweede dag de bijbel lezen en we raakten erover in gesprek. Daarna hebben we het in mijn beginners Spaans nog over filosofen, haar overleden echtgenoot en mijn reis in Zuid-Amerika gehad. Drie dagen lang heb ik ook een soort Spaans gesproken met de kinderen van het vrijwilligersproject van de Engelse lerares Charlot, die ik op mijn school ontmoet had. Samen hielpen we de kinderen tussen de 4 tot 12 jaar eerst hun huiswerk te maken (Boliviaanse leraren geven de kinderen de meest onmogelijke wiskunde op) en speelden vervolgens spelletjes met ze. Moederdag viel op 27 mei in Bolivia en Charlot portretteerde ieder kind zodat ze een foto met een kaart aan hun moeder cadeau konden doen. Ze hebben mij ook geholpen met de tekeningen en tekst op mijn kaart, maar ik heb helaas nog geen foto om hem te kunnen versturen.

Op moederdag verlaat ik Sucre om de bus te nemen naar Potosi. Ik zal de geweldige stad missen. Ik heb totaal 48 uur Spaans les gehad en nog extra huiswerk gemaakt, autoraces midden in de stad en tenminste 8 uur optocht gezien, geen warme douche gehad, veel gezellige reizigers ontmoet, paardgereden, uitgegaan in een chique club met uitzicht over heel Sucre en heb de president in de katholieke ochtendmis in een ritueel zien deelnemen. Het was er in de ochtenden, avonden en nachten veel kouder dan gedacht, maar de warme zon en het mooie uitzicht over de bergen maakte dat goed. Het lekkere Boliviaanse eten hoef ik gelukkig nog een week lang niet te missen. In de mijnstad Potosi of de Salt Lakes bij Uyuni zal het daar ook niet aan ontbreken. Het is zonde dat ik te claustrofobisch ben om de mijnen van Potosi in te gaan. De documentaire die ik in Sucre heb gezien over het leven in de mijnen was meer dan indrukwekkend. In plaats daarvan zal ik door de oude koloniale straten van de stad dwalen en een oud klooster bezoeken waarin het harde leven van de nonnen levendig gehouden wordt. Mijn reis naar de zoutvlaktes in Uyuni is na veel vergelijking tussen de aanbieders ook geboekt. Vanaf morgenmiddag tot donderdagmiddag zal het me aan toegang tot internet of uberhaupt mobiel bereik ontbreken, terwijl ik geniet van een spectaculair uitzicht. Het belooft geweldig te worden.

Heel veel liefs en bedankt voor de lieve reacties. Dit verhaal heeft lang op zich laten wachten, maar hopelijk heb ik snel weer tijd voor een volgende. Over minder dan een week zal ik Jonathan in Colombia zien en kunnen wij hopelijk samen blogs gaan schrijven.

Tot snel,
Jantien

Posted by Jantien 18:28 Archived in Bolivia Comments (3)

Levenslessen

Protesten in La Paz, het sfeervolle Turbugo en Spaanse lessen

semi-overcast 18 °C

Okay, al die politieagenten op de straten van La Paz? Geen Melkert-baantjes, natuurlijk. Terwijl ik van het prachtige uitzicht over de hele stad geniet vanaf één van de bergtoppen, hoor ik plotseling tussen het gezang van een menigte twee luide knallen tussen de bergen weergalmen. Medisch personeel protesteert de afgelopen dagen in de stad tegen de overheid voor een hoger salaris en minder uren. ¨Niet de taxichauffers¨ zei mijn chauffeur geruststellend terwijl hij me naar het uitzichtpunt Kill Kill reed. Ik zit hier ook veilig hoog in de bergen en kijk op tegen een prachtige opeenstapeling van miniatuur huisjes tegen de bergwanden, maar ik maak me meer zorgen over de onrust in de stad met elke knal.
Ik raak in gesprek met een jongen die ik naar de herkomst van de knallen vraag. ¨Indrukwekkend hè,¨ zegt hij meteen, ¨zeker als je al die politie op straat ziet. Het is maar vuurwerk hoor.¨ Ik ben er nog niet helemaal gerust op. We proberen in ons prachtige uitzicht de herkomst van de knallen te localiseren maar slagen er niet in. Al snel springen we over naar de charme van het leven in de zon, die hier toch onuitwisbaar aanwezig is. Als ik de hoogte naar mijn hoofd stijgt, besluiten we te gaan lunchen en lopen de berg af naar beneden.

Vrijwel onderaan de berg lopen we langs de kleurige, jonge protesterende menigte. Met gekleurde paraplus en spandoeken passeren ze en de politie kijkt vanaf een afstandje gelaten toe. Ik wil vermijden dat we gaan ´crowdcrashen´ en we lopen een blok om. In onze zoektocht naar een restaurant lopen we plotseling in tegenovergestelde richting opnieuw tegen de stoet mannen en vrouwen aan. Nu zitten we er middenin. Naast me klinkt een enorme knal en ik zie een jongen met gestrekte arm naar boven een pijpje vuurwerk leegschieten. Hevig onder de indruk van de knallen en de politie maak ik een filmpje dat niet te onder doet voor een rapportage in Irak. Als je goed kijkt, zie je wat het echt is: een te beschermd Nederlands meisje dat schrikt van vuurwerk tijdens een protest met mensen in witte jassen en paraplus, terwijl de politie de veiligheid in de stad garandeert. Democratie zoals zelfs Amerika het zou willen. Stomme vooroordelen, om bij ieder protest in een niet-Westers land meteen een bloedbad voor te stellen. In mijn laatste paar uur in de stad loop ik over de mooie boulevard, door een cultureel museum en geniet nog enkele malen van het uitzicht, ook ´s avonds. Dan stap ik de nacht- en slaapbus in naar Sucre.

Dat het witte Sucre ook nog hoog ligt, merk je aan de mist die zich ´s ochtend rond de wegen langs de bergtoppen schaart en voor ieders perceptie beneden wolken zouden zijn. De bus naar de Sunday Market in Turbugo heeft moeite om ons naar boven te brengen en gaat kreunend de wegen langs. Ik had voor mijn tweede dag in Sucre eigenlijk paardrijden (ja!) op mijn verlanglijstje staan maar alle tours gingen vandaag naar deze toeristische hotspot. Ik heb Bolivia tot dusver als zeer fijn ervaren: geen intimiderende verkooptrucjes, verkopers drijven de prijzen voor toeristen niet echt omhoog en je kan rustig kraampjes bekijken zonder de hele tijd aangesproken te worden. Ik had echter een drukke toeristische markt die het slechtste in elke commercieel ingestelde Boliviaan naar boven moet halen liever vermeden.
Als we na een adembenemende tocht door de bergen op een beschut plein vol met kleedjes kleurig Boliviaans textiel aankomen, sluit ik de lieve mensen in Bolivia in mijn hart. Wat een rust vergeleken met Marokko! In de straatjes lopen toeristen rond het textiel en de lokale bevolking langs het fruit en de groente. Het is niet erg druk en ook vervelende verkooptrucjes blijven me bespaard. De prijzen zijn ongelooflijk laag en ik trakteer mezelf op een kleurig dekentje, een kaart van de wereld in het Spaans en een tasje om mijn paspoort op mijn lijf te kunnen dragen. Zeker de moeite waard geweest.

Vanochtend werd ik al vroeg wakker om eindelijk mijn Spaans lessen te beginnen. Niet zomaar ook, ik krijg elke dag vier uur privélessen en daarna wat huiswerk mee. Mijn lerares van de Sucre Spanish School is erg aardig en kundig. Binnen één dag hebben we al veel vocabulaire bijgespijkerd en zinnen gemaakt. Vraag me maar iets over de articulos in een klaslokaal, groente, fruit of propositiones en je krijgt een volledig antwoord. Ik geef je zo een recept voor een salade. In de middag ga ik activiteiten ondernemen, vrijwilligerswerk doen (als mijn Spaans wat meer op peil is) of meer lessen volgen. Als ik het goed genoeg kan, zal Jonathan straks in Colombia misschien niet de hele tijd in de lach schieten als ik Spaans praat, al is dat zijn goed recht gezien het feit dat ik normaal altijd zo vervelend zijn Nederlands verbeter.

Goed, het is tijd om mijn huiswerk te gaan maken. Vanavond zal ik een Spaanse film kijken met Engelse ondertiteling, die voor alle studenten hier een welkome aanvulling op het lesprogramma is, en eten met wat meiden die ik heb ontmoet.

Hasta la proxima!
Jantien

Posted by Jantien 13:05 Archived in Bolivia Comments (1)

Travel fever

Gemijmer, hoogte, zon en politie: veilig in Bolivia.

sunny 18 °C

Toen ik mijn vlucht boekte, wist ik al dat het optimistisch was: in een maand tijd (na mijn afstudeerborrel) drie scripties afronden, verhuizen en vertrekken naar Zuid-Amerika. Optimistisch, niet onmogelijk. Haasten is toch een beetje mijn ding. En dus was ik net op tijd voor de trein naar Parijs, vanuit waar mijn vlucht naar Zuid-Amerika vertrekt, met mijn scripties veilig in de mailboxen van mijn begeleiders en een lege studentenkamer. Ik geef toe, geen definitieve versies in het scriptiedossier, maar in afwachting van het commentaar op mijn eerste versies zijn ze toch wel 90-95% af durf ik te zeggen. Ik had in de weken voor mijn vertrek mijn volle aandacht en tijd aan mijn scripties en werk besteed, waardoor ik niet veel tijd had gehad voor gemijmer. Tot ik eergisteren opeens met een knoop in mijn maag liep. In de trein was daar opeens een niet weg te krijgen brok in mijn keel. Wist mijn lichaam soms wat mijn hoofd zich nog niet had gerealiseerd? De reis is (maar) twee maanden, maar mijn vertrek uit Maastricht is definitief. Toen ik naar de trein liep met Lizet en Karlijn, net, dat was de laatste keer dat ik me uit ons appartement haastte. Als ik terugkom is Maastricht niet meer thuis, maar vakantie. In de trein heb ik mijn gebrek aan gemijmer ruim ingehaald. Ik kan het kort voor samenvatten, want ik weet dat jullie het zullen begrijpen: ik had niet zo snel, zonder stil te staan bij wat ik ga missen, weg kunnen gaan als ik niet wist dat jullie er nog waren, zij het verspreid over Nederland, als ik terugkom.

Nu ben ik dan ook echt klaar voor mijn reis door Bolivia. Ik ben in La Paz, ongeveer 3500 meter hoog in de bergen. In het Wild Rover Hostel hebben ze prima bedden en internet, maar ik geloof dat de andere toeristen vooral de feesten ´s nachts waarderen. Daar heb ik de adem nog helemaal niet voor, want de hoogte kan je een klein zuurstofgebrek opleveren. Ik was trots op al mezelf toen ik net de stad kort ben rond gelopen om een slotje voor mijn tas te kopen. Statistisch gezien is het volgens een vaccinatiewebsite namelijk vrijwel onmogelijk dat ik nog leef omdat ik rechtstreeks op La Paz ben gevlogen, maar het gaat allemaal prima. Om problemen te voorkomen zal ik na een korte citytour vanmiddag wel de nachtbus naar Sucre nemen om daar te wennen aan de bergen. De Spaanse taallessen die ik drie weken lang wil volgen, zijn bovendien ook hard nodig om hier echt met mensen te communiceren.

Daarnaast ga ik zo op zoek naar iemand die me kan vertellen waarom zich legers politie op de straat bevinden. Geen grapje, ze staan er met schilden, bivakmutsen, afzettingen van straten in kogelvrije vesten. Het zijn er tientallen op bepaalde straathoeken en ze maken vrolijk grapjes met elkaar. De sfeer in de stad is niet gespannen hoor, de winkels zijn open en er zijn geen problemen. Misschien Melkert-baantjes denk ik dan. Ik ben ook kort nog even een kerk ingeslopen. Jesus is hier een gemarteld man die met bebloede knieën, vele blauwe blekken en half open ogen van de pijn aan zijn kruis hangt. In de overige shrines hangen poppen die (wel zo handig) een naambordje hebben: ´Maria van Los Angeles´, ´Jesus van Sucre´ etc. De blanke poppen zijn aangekleed met prachtige gewaden en de altaren met bloemen en goed bedekt. Het was een chique, enigzins kitsch geheel, dat wel indruk op mij maakte.

Ik ga het zonnetje in en genieten van de mooie stad. Tot snel, hasta luego!
Jantien

Posted by Jantien 06:59 Archived in Bolivia Comments (2)

(Entries 1 - 5 of 5) Page [1]