A Travellerspoint blog

Over de ongemakken in de hemel

Playa Blanca, godsgeschenken, emotionele ontmoetingen en een luizenleventje

sunny 30 °C

Ik kan geen tien minuten zonder een van mijn 106 muggenbulten te krabben. Mijn hele bovenlichaam is vuurrood en ook mijn lippen heb ik verbrand, dus zelfs knuffelen en kussen doen pijn. Jonathan hinkt, naast zijn pijnlijke eksteroog heeft hij ook zijn kleine teen op bloederige wijze gesneden aan het koraal. Inmiddels is het verworden tot een interessante kleur paars en dreigt zijn andere wondje te ontsteken. Hij weigert het te laten bekijken door de dokter, de vader van Pocho, bij wie we al meer dan een week in Crespo logeren. Ondanks dat ook hij verbrand is op zijn rug, is hij in de felle middagzon vertrokken naar een buitenwijk van Cartagena om locaties voor zijn film te gaan zoeken. Ik ben lui. Ik blijf binnen. Ik ben vastbesloten op mijn blog te gaan klagen over de ongemakken op het prachtige strand van Baru, een van de eilanden van Isles de Rosario waar we drie dagen en twee nachten hebben doorgebracht. Over de honderden krabbetjes en mama- en papa- mega krabben, blauw, grijs en zelfs springende zwarte krabben op de rotsen, overdag en 's avonds, waarvoor ik bang ben gebleven, zelfs toen Jonathan twee gevangen krabben heeft laten koken en we ze samen hebben opgegeten. Ik vertrouw geen schelpjes meer. Ze bewegen. Ze vluchtten weg als je er naar kijkt. Mini hermietjes met hun hoofdje verborgen in hun huisje rennen voor hun leven. Ze zeggen dat de beestjes banger zijn voor jou dan jij voor hen, maar ik betwijfel dat. 'Ze' kennen mij niet. Bij elke geschrokken krab, schelp, libelle of hond waarop ik midden in de nacht met mijn zaklantaarntje stuitte, heb ik dan ook een hystirische schreeuw gegeven om het tegendeel te bewijzen. Zelfs terwijl we verse amandelen aten die Jonathan na het zwemmen uit zwarte hulsen te voorschijn toverde. En wat te denken van alle muggen, die vanaf de romantische zonsondergang in de zee terwijl we op onze stoelen voor de tent op het verlaten strand keken, de avond terrorisseerden? Die kwamen uit hun holletjes in het door de zon verwarmde zand waarover Jonathan en ik strandwandelingen maakten, volle borden met vis aten en oesters opslurpten van lokale koopmannen. Ja, het was zwaar, maar ik heb het overleefd. Van de spectaculaire dolfijnenshow in het plaatselijke aquarium tot de zwoele nachten op het zand, omdat we er geen moment bij hadden stilgestaan luchtbedden of matjes nodig te hebben, ik heb het overleefd. Ik kan me voorstellen dat jullie met me meeleven vanuit Nederland, waar het water van de zee wel koud is, je niet 's avonds in een t-shirt over straat kan en ijsjes eigenlijk 350 dagen per jaar alleen aan iets de optimistisch ingestelde personen besteed zijn. Het is hier altijd zomer. Jonathan heeft toegang tot een plaatselijk zwembad geregeld en ik heb een nieuwe bikini aangeschafd. Teveel zorgen om mij hoeven jullie je daarom ook weer niet te maken. Ik ben toch al vriendjes geworden met mijn Oxitrex kalmeringsgel tegen muggenbeten en verbrandingsverschijnselen.

Het is ook gelukkig niet alsof ik zelf hoef te wassen, koken of opruimen, want vrijwel elk midden- tot hoogklasse gezin in Colombia heeft een hulp. Van Jonathan mag ik niet teveel aan de behulpzaamheid van Gile, of zoals ik haar noem 'godsgeschenk', gewend raken. Hij vreest dat het mijn aangeboren luiheid vergroot, denk ik. Eraan wennen kan ik ook niet. Ze woont in een klein kamertje achter het huis, vermoedelijk zonder het genot van een airco zoals wij die hebben, eet niet mee met het gezin en maakt de meeste ruimtes van het huis elke dag schoon. Een dag begint om zes uur 's ochtends (met Rumba en la mañana die schalt over de radio) en eindigt ergens na het opruimen van het avondeten. Haar vrije tijd is volgens mij voornamelijk gevuld met telenovelas want met mijn Spaans heb ik kunnen achterhalen dat ze naar Cartagena verhuisd is voor dit werk en nog geen vrienden heeft. Voor een hulp in Colombia heeft ze het zeker niet slecht want Antonio en Mayo zijn lieve werkgevers, maar een dergelijke verstandhouding blijft voor mij vreemd. Bij Jonathan thuis vroeger werkte Glenia, die uit het platteland kwam en hem gedurende zijn jeugd vele magische verhalen en legendes vertelde, waar hij nu nog vaak inspiratie uit put. Hij zou haar graag weer willen zien maar als aanknopingspunt hebben we slechts een foto en haar voornaam. Misschien weten ze in het dorp waar zijn ouders een boederij hadden, als buitenhuis voor in de weekenden (waar hij zelfs een valk had en trainde) waar zij is en komt het tot een wederzien.

De foto van Glenia vonden we tussen de vele foto's van de familie bij zijn tante thuis in Bogota. Met twee van zijn tantes, een oom, twee neefjes en een nicht hebben we een hele ochtend en middag gepraat, gegeten en gelachen. De conversaties waren doorspekt met familieverhalen over hun moeder, zijn oma, en hun jeugd in het dorp ten zuiden van Colombia waar zijn oma en een andere tante nu nog wonen, maar ook zijn jeugd, waarin hij nooit lachte op foto's en een beetje 'off' was. Ik kon het zelf deels begrijpen maar Jonathan vertaalde ook grote delen, al was het alleen maar om alle informatie zelfs beter te kunnen blijven herinneren. Het bleek een emotioneel middag en stiekem voor hem heel erg belangrijk. Ik plaag hem veelvuldig door een vergelijking te trekken met de emotionele reis van Gabriel Garcia Marquez naar zijn geboorteplaats en 'roots', die uiteindelijk de start van zijn geroemde carrière zou betekenen.

In Cartagena zijn we opnieuw met open armen ontvangen door de ouders van vele jeugdvrienden van Jonathan. De jongens zelf zijn veelal inmiddels in Bogota of het buitenland, maar de overigen hebben allemaal hun hulp toegezegd voor zijn short. Iedereen heeft een functie: inmiddels heeft hij al een producent die ook acteurs voor hem heeft gespot, een setfotograaf, diverse opties voor beveiliging, een ezel, en een aanbod voor belichting. Ieder nieuw gezicht blijkt wel wat te willen toevoegen. Ik heb zelf een rolletje toebedeeld gekregen die Jonathan tegenover andere mensen aanmoedigend omschrijft als 'nou, het is maar een klein rolletje hoor'. Ik zal mijn eigen diva-caravan wel claimen. Tot die tijd eet ik de zeevruchten ceviches, loop ik door de oude binnenstad met stadmuren en oefen ik wat Spaans. Luizenleventje.

Veel liefs vanuit de kust van Colombia...

Posted by Jantien 16:13 Archived in Colombia

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Comments

Arme Jan, ik heb met je te doen hoor! Ik snap niet dat je allang weer in het vliegtuig bent gestapt om samen met ons van de regen te genieten. Hoe kan je dat nou weerstaan? ;) Maar je hebt er weer een heerlijk verhaal van gemaakt! Het klinkt heel romantisch allemaal. En ik heb altijd in je acteertalent geloofd dus laat ze maar een poepie ruiken. Mis je! Liefs

by Sophie

Hahaha Jan! Jeetje zwaar heb jij er hoor, als je ondersteuning nodig hebt bij terugkomst dan horen we het wel hè ;) liefs! X

by Sanne

Lieve schat,
Klinkt heel ernstig allemaal, maar samen met Jonathan kun je dat vast allemaal wel aan. Geniet ervan en als je thuis komt, willen we de filmster in actie zien, hoor!
Heel veel liefs,
pappa en mamma

by Jan en Josien Dekkers

Jonathan heeft toch wel gefilmd dat jij op de vlucht slaat voor alles dat zoemt, krabt etc. Lijkt me namelijk een meesterwerk.

Leuk verhaal weer en leuk om nu ook foto's te kunnen zien op fb! Geniet er nog van samen xxx

by Yvonne

Hahaha Jan wat een heerlijk verhaal. Het scheelt dat je ons hier niet al te jaloers maakt. Wel leuk dat je reis zo ontzettend afwisselend is! Geniet ervan!

by Lenneke

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint